Het eiland

De aarde was nog jong toen het eiland geboren werd. Daar lag het in de zee, het vasteland zichtbaar aan de horizon. Kaal nog was het eiland, rotsig, geen sprietje te bekennen. Tijden vergingen en zaden waaiden over. Gras en bloemen kwamen op, later de eerste struiken en bomen. En zo langzamerhand, na vele vele jaren, raakte alles begroeid. Het eiland vond het prettig om een pruik te hebben en beschut te zijn voor de hete zon. Als het regende bogen de halmen en takken en glom het gras. Als de wind woei fluisterde het riet en ritselden de bladen. Beekjes kabbelden van hoge hellingen naar de zee. Meer gebeurde er niet. Dit was geluk: alles vredig en fijn.
Al gauw landden er ook vogels op het groene eiland. Ze stonden wel erg vroeg op, als het eigenlijk nog tijd was om te soezen in het vroege morgenlicht, maar verder was het wel gezellig met al dat gekwetter. Insecten waren er natuurlijk ook en later wat dieren die de oversteek hadden kunnen maken. Maar het bleef betrekkelijk rustig op het eiland, de dieren gingen hun gang, de zee ruiste, wolken dreven over, de zon er tussendoor. Vele, zeer vele jaren vergingen.

eiland

Op een dag voelde het eiland iets dat het nog nooit had gevoeld. Zijn schedel dreunde alsof er op werd geslagen. Dat was ook zo. Het was geen storm die bomen deed knappen, nee dit was anders. Regelmatig kloppen. Indringend en niet prettig, helemaal niet. Het eiland wist niet wat er was gebeurd, maar er moest een nieuwe diersoort zijn geland. Eentje die aan het slaan was, aan het graven en aan het stampen zoals geen ander dier het nog had gedaan. Dit was geen doen! Nu ja, ’s nachts bleef het gelukkig stil. Het ging allemaal nog wel, hij moest zich niet zo druk maken en morgen was er weer een nieuwe dag.

Nog eens tal van jaren verliepen zo. Maar langzamerhand, heel langzaam, werd het wel erg onrustig en druk voor het eiland. De nieuwe diersoort vestigde zich zo te voelen overal en het werden er steeds meer. Wat ze precies deden kon het eiland niet zien, maar het merkte er alles van. Er werden allerlei grote dingen op zijn schedel gezet die zwaar drukten en er werden diepe sleuven gegraven in zijn oppervlak. Het ging maar door en door, ook ’s nachts, het eiland kon er niet van slapen en voelde zich hoe langer hoe naarder.
En toen was het op. Zijn geduld, zijn zelfbeheersing. Dit moest stoppen! Het eiland wilde weg. Weg van het vasteland waarvan deze dieren gekomen waren. Zich bevrijden van alles, van het gebeuk en het lawaai, van zijn ongemak en ongeluk. Weg! Het eiland zette zich schrap om weg te rennen, maar toen, toen merkte het dat het vastzat.. vast aan de bodem van de zee! Nooit had het eiland dit geweten. Hoe kon het ook, het had immers nooit weg willen rennen? Maar nu wel!
Het eiland verzamelde al zijn krachten en probeerde zich los te rukken van de bodem. Zijn hele lichaam trilde en schudde, de grond waarop alle planten en dieren nog zo vredig hadden geleefd beefde met grote kracht. Onder de dieren ontstond enorme beroering en de lucht was vol van uitroepen. Dit kon het eiland allemaal niets schelen, als het maar wegkwam! Maar zijn voeten leken wel vastgeklonken aan de bodem en hoe het ook rukte en trok, het kwam niet los. Het gaf niet op en deed nog verschillende pogingen die alles deden schudden, van top tot teen. Maar nee, het lukte niet.
Verdrietig en boos gaf het eiland zich gewonnen. Het kon niet vluchten, het moest hier blijven liggen, voor de kust. De nacht kwam en het eiland zonk uitgeput in een diepe slaap. Toen de morgen aanbrak voelde het zich nog steeds bitter en bedroefd. Zou het ooit weer worden als in het begin, toen alles nog stil en vredig was? Nee, dat was wel ijdele hoop.

Nu berust het eiland in zijn lot. Zolang de dieren het niet te erg maken kan hij ‘t nog wel aan. Maar blij, dat is het niet. Wie weet wanneer het ‘t eiland nog eens te veel wordt, en het weer weg wil rennen? Wanneer zal dat zijn, wie zal het zeggen? Dus, als je naar een eiland gaat… misschien wel aardig om te weten… hoe het zich voelt?

Zwaan 002 gecomprimeerdSybe Dijkstra   © 2013 – 2016

Op dit moment staat op deze plaats Het eiland. Af en toe worden de verhalen op deze pagina vernieuwd. Veel plezier!
De sprookjesverteller

Waarom houden we van sprookjes?
Waar treed ik op?
De Zwaan